Aktualności

Newsletter 01/02/2012

08 lutego 2012 roku

 

 

Wartość wywłaszczonego metra jest informacją publiczną

Na żądanie obywatela starosta powinien udzielić informacji o wartości 1 m kw. przyjętej do ustalenia odszkodowań za grunty zabrane pod budowę drogi publicznej – orzekł WSA w Gdańsku.

 

Skarżący zażądał od starosty powiatu wejherowskiego ujawnienia, jakie odszkodowanie przyznano właścicielom nieruchomości przejętych pod budowę trzech ulic. Zaznaczył, że nie chce wiedzieć, ile pieniędzy dostały konkretne osoby, a jedynie poznać wartość 1 m kw., jaką przyjęto w decyzjach administracyjnych na potrzeby ustalenia odszkodowań za zabrane działki. W odpowiedzi upoważniony przez starostę urzędnik wyjaśnił, że żądane informacje nie są informacją publiczną w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej.

 

Skarżący uznał jednak, że wyjaśnienie urzędnika nie było odpowiedzią na jego żądanie i  złożył skargę na bezczynność starosty.  Według skarżącego informacja o wartości 1 m kw. nieruchomości przyjętej dla celów odszkodowawczych jest zawarta w decyzjach administracyjnych ustalających kwoty odszkodowań oraz w operatach szacunkowych, czyli dokumentach, którymi starosta posługuje się przy wydawaniu tych decyzji. Decyzje takie dotyczą gospodarowania mieniem publicznym i to przesądza o uznaniu ich za informację publiczną.

 

Starosta bronił się twierdząc, że informacja o oszacowanej wartości nieruchomości, a tym samym wysokości odszkodowania dotyczy spraw majątkowych osób fizycznych, a więc nie może być uznana za informację publiczną. Jednocześnie jednak starosta stwierdził, że wysokość odszkodowań za przejęte nieruchomości może być informacją publiczną w jednostkach samorządu terytorialnego, które są zobowiązane do wypłaty tych odszkodowań.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 26 stycznia 2012  (sygn. II SAB/Gd 68/11) stwierdził, że skarga jest zasadna i to z dwóch powodów.

 

Po pierwsze  wydana w toku postępowania administracyjnego decyzja o ustaleniu odszkodowania za grunty zajęte na podstawie specustawy drogowej jest  informacją publiczną. Jest to bowiem decyzja wytworzona przez władzę publiczną, dotycząca świadczenia wypłacanego z majątku publicznego. WSA przywołał wyrok NSA z  11 maja 2006 r. (sygn. akt II OSK 812/05), z którego wynika, że decyzje wydawane w indywidualnych sprawach administracyjnych również stanowią informację publiczną, choć  tajemnicą mogą być objęte niektóre dane w nich zawarte. W tej konkretnej sprawie obywatel domagał się udzielenia mu informacji przetworzonej – gdyby starosta zdecydował się jej udzielić, to i tak musiałby dokonać odpowiednich zestawień i porównań, opierając się na danych, które posiadał.

 

Gdyby jednak nawet starosta miał jakiekolwiek uzasadnione powody, by nie spełnić żądania skarżącego, to powinien powiadomić go o tym w odpowiedniej formie tj. w formie decyzji administracyjnej. Samo pismo z wyjaśnieniem jest niewystarczające – uznał sąd i zobowiązał starostę do udzielenia informacji publicznej żądanej przez pana K. P. albo wydania decyzji o odmowie jej udzielenia.

 

/za rp.pl/  


Ustawa antykryzysowa „wyzerowała” licznik umów o pracę

Obowiązująca od 2 lat ustawa antykryzysowa zawiesiła zawartą w art. 251 kodeksu pracy zasadę, w myśl której trzecia umowa na czas określony automatycznie przekształca się w angaż bezterminowy. Między 22 sierpnia 2009 r., kiedy weszła w życie ustawa o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, a 31 grudnia 2011 r. pracodawcy mogli zawierać dowolną liczbę umów na czas określony, pod warunkiem jednak, że ich łączny czas nie przekroczył 24 miesięcy.

 

Skutek ustawy antykryzysowej jest taki, że po 1 stycznia 2012 r., kiedy te przepisy już nie obowiązują, osoby zatrudnione na czas określony od nowa muszą starać się o zawarcie z nimi trzech umów, zanim ostatnia przekształci się w bezterminowy angaż. Dzięki temu przez najbliższe kilka lat pracodawcy będą mogli zgodnie z prawem utrzymywać u siebie pracowników na umowach, które można szybko i łatwo rozwiązać. Przeciwko tym regulacjom protestują związkowcy, domagający się, na razie bezskutecznie, prowadzenia przepisów przewidujących ograniczenie możliwości zawierania umów na czas określony do np. 18 miesięcy.

 

Z najnowszych danych zebranych przez Pracodawców RP wynika, że w Polsce na umowach terminowych pracuje obecnie ponad 3,5 mln osób, co jest najwyższym wynikiem w Unii Europejskiej.


– Takie umowy bardzo łatwo rozwiązać, bez konieczności podawania przyczyny i wypłaty odprawy – zauważa Paweł Śmigielski z OPZZ. – Nie chodzi nam tylko o poczucie stabilizacji zawodowej. Taki kontrakt ogranicza także możliwość wzięcia kredytu, zaplanowania sobie życia. Tego rodzaju zatrudnienie przynosi więc korzyści wyłącznie pracodawcy.

 

Co ciekawe, pracodawcy są otwarci na zmiany. – Nie upieramy się przy tym, by w nieskończoność trzymać pracowników na umowach terminowych – mówi Monika Gładoch, ekspert Pracodawców RP. – Gdyby przedsiębiorcy mogli inaczej organizować czas pracy, wówczas nie byłoby takiego problemu. Wiele firm nie ma jednak innego wyjścia, gdyż teraz w razie okresowego spadku produkcji, muszą zwalniać pracowników. W wypadku umów zawartych na czas nieokreślony łączy się to z wysokimi kosztami.

 

/za rp.pl/

Zmienią się warunki zwolnienia dla OPP
Nowe warunki zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dokonywanych przez organizacje pożytku publicznego dostaw towarów nabytych przez te organizacje jako darowizny pochodzące ze zbiórek publicznych lub za środki pozyskane z tych zbiórek przewiduje projekt rozporządzenia opublikowanego na stronie resortu finansów.

 

W związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, którą wyłączono z zakresu działalności pożytku publicznego sprzedaż przedmiotów darowizny, co oznacza zaliczenie tych czynności do działalności gospodarczej, w projektowanym rozporządzeniu proponuje się zmianę brzmienia § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 z późn. zm.), poprzez rezygnację z warunku, że dostawa towarów objętych zwolnieniem przez określone organizacje pożytku publicznego odbywa się w ramach działalności pożytku publicznego.

 

Równocześnie proponuje się wprowadzenie dodatkowych warunków stosowania tego zwolnienia polegających na tym, że środki pozyskane z ww. dostawy towarów muszą być w całości przeznaczone na cel zbiórki określony w wydanym pozwoleniu na przeprowadzenie zbiórki, a organizacja pożytku publicznego nie narusza przepisów o zbiórkach publicznych. Zwolnienie tych towarów nie może również naruszać warunków konkurencji.

 

W projekcie proponuje się utrzymanie obecnych warunków stosowania zwolnienia dotyczących nienaruszania przez organizacje pożytku publicznego warunków i zasad działania określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz wymogów dotyczących identyfikacji darczyńcy oraz dokumentowania nabycia towarów – w przypadku towarów, których wartość rynkowa uwzględniająca VAT przekracza 2000 zł.

 

Proponuje się, że rozporządzenie wejdzie w życie z dniem ogłoszenia, z tym że zwolnienie dostaw towarów przez organizacje pożytku publicznego mogłoby być stosowane również do dostaw dokonanych w okresie od dnia 3 listopada 2011 r., tj. od dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy wyłączającej sprzedaż przedmiotów darowizny z zakresu odpłatnej działalności pożytku publicznego.

 

/za lex.pl/

Jednorazowa sprzedaż nieruchomości bez podatku VAT
Wykonanie czynności jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego powodu podmiot staje się podatnikiem VAT. Takie stanowisko wyraził NSA w wyroku z 7 października 2011 r., I FSK 1289/10.

 

W przedmiotowej sprawie podatnik uznał, że sprzedaż działek rolnych oraz działki budowlanej nie będzie podlegać podatkowi VAT, ponieważ przy nabyciu tych działek nie miał zamiaru ich sprzedawać. Organ podatkowy uznał jednak, że planowaną sprzedaż trzeba będzie opodatkować, ponieważ:
- grunty są wykorzystywane rolniczo, a więc gospodarczo, nie są zatem przeznaczone na cele osobiste. Wobec tego ich sprzedaż będzie wyprzedażą majątku służącego wcześniej do prowadzenia działalności gospodarczej;
- ma zamiar sprzedaży działki przeznaczonej pod zabudowę, wydzielonej z nieruchomości;
- wcześniej podatnik dokonał sprzedaży działki z budynkiem mieszkalnym.

 

Sprawa ostatecznie trafiła do NSA. Przedmiotem oceny była więc kwestia, w jakim charakterze działał podatnik przeprowadzając transakcje, o których mowa. Zdaniem Sądu na początek koniecznym jest skorzystanie z rozważań wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r., C-180/10 i C-181/10, który wskazał, że art. 12 ust. 1 i 3 Dyrektywy 112 dawał państwu członkowskiemu możliwość uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji m.in. dostawy terenu budowlanego, w szczególności pojedynczej takiej dostawy. Według Sądu do transpozycji tej regulacji dyrektywy nie doszło. Ustawodawca polski dopuścił bowiem możliwość opodatkowania czynności jednorazowej, ale tylko w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że zamiarem podmiotu było wykonywanie tych czynności w sposób częstotliwy. Odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa, jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga więc każdorazowej oceny odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy.

 

Według Sądu w procesie oceny nie można jednak twierdzić, że w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Można sobie bowiem wyobrazić, że rozpoczęcie handlu nieruchomościami następuje poprzez oferowanie do sprzedaży już posiadanych nieruchomości, a nabytych np. w drodze spadku lub darowizny, które traktowane są, jako towar handlowy. Fakt sposobu nabycia nieruchomości nie ma wówczas wpływu na ocenę, że są one towarem, pomimo że nabycie nie nastąpiło z zamiarem odsprzedaży.

 

Sąd uznał poza tym, że zajęte przez organ podatkowy stanowisko opiera się na okoliczności wielokrotności sprzedaży, jak i wykorzystywaniu działek rolnych do działalności gospodarczej, gdy tymczasem wykonanie czynności jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego powodu podmiot staje się podatnikiem VAT. Także to, że sprzedaż miała i ma na celu pozyskanie środków pieniężnych, samo w sobie nie ma przesądzającego znaczenia, jak chce organ, bo każda sprzedaż ma, co do zasady, taki cel. W konsekwencji NSA oddalił skargę kasacyjną organu podatkowego.

 

/za lex.pl/


Ujednolicenie przepisów unijnych o ocenie skutków przedsięwzięć na środowisko
W ubiegłą sobotę opublikowano dyrektywę Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.1.2012, s. 8) będącą ujednoliconą wersją dotychczasowej dyrektywy w tym zakresie - nr 85/337/EWG (Dz. Urz. WE L 175 z 5.7.1985, s. 40). Opublikowanie ujednoliconej wersji przepisów skutkuje uchyleniem jej poprzednika. Oznacza to m.in., że jakiekolwiek odesłania do dyrektywy 85/337/EWG traktuje się odtąd jako odesłania do dyrektywy 2011/92/UE.

 

Wydanie nowej regulacji zastępującej dotychczasowe przepisy było spowodowane tym, że poprzednia regulacja została kilkakrotnie znacząco zmieniona, w związku z czym w celu zapewnienia jej przejrzystości i zrozumiałości należało sporządzić jej ujednoliconą wersję. Ujednolicenie przedmiotowych przepisów jest częścią szerszej akcji kodyfikowania przepisów unijnych, prowadzonej na podstawie porozumienia międzyinstytucjonalnego Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych (Dz. Urz. WE C 102 z 4.4.1996, s. 2). Zgodnie z postanowieniami tegoż porozumienia, urzędowa kodyfikacja polega na uchylaniu aktów prawnych przeznaczonych do kodyfikacji i zastępowaniu ich jednolitymi dokumentami, niezawierającymi zmian merytorycznych tych dokumentów. Oznacza to, że żaden z uczestników procesu legislacyjnego nie może wprowadzać w ujednoliconym/skodyfikowanym tekście wcześniej nieistniejących postanowień o charakterze merytorycznym.

 

/za lex.pl/
 

 

X

Uwaga! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii. Zgoda wyrażona na korzystanie z tych technologii przez www.nosowski.pl lub podmioty trzecie w celach zwią…zanych ze ś›wiadczeniem usł‚ug drogą elektroniczną…, może w każdym momencie zostać zmodyfikowana lub odwołana w ustawieniach przeglą…darki. Brak zmiany ustawień„ przeglą…darki oznacza zgodę™ na to. Więcej informacji znajdą… Pań„stwo w zakł‚adce Polityka dotyczą…ca cookies

AKCEPTUJĘ